KUNSTHANDEL BAROQUE, fine art

De meest gehoorde zin wilt u weten. Werkelijk? Daar hoef ik niet over na te denken. "Dat kan mijn kleine broertje ook". Soms is het kleine neefje het genie. Maar klein is het, dat is zeker. Half Nederland heeft wel zo iemand. Drie turven hoog, maakt Appel, Heyboer, Corneille, Pollock, zelfs van Gogh. En moeiteloos. Duizenden Mozartjes, nu met penseel en verf. Dan zijn wij wel een heel kunstzinnig volkje denkt u nu vast. Ik waag dat te betwijfelen. Sterker, ik spreek het grondig tegen. Zo. Waar blijven die genietjes dan? Verandert dat in de puberteit? Op latere leeftijd is alle genialiteit plots vervlogen. Hoe ik dat weet, vraagt u. Kijkt u maar eens naar de werkjes van aquarellerende vijftigplussers. Deerniswekkend. Toch waren ook zij eens jong. Voelt u het misverstand. Ziet u het? Dat het onjuist is te denken dat iets maken wat anderen niet kunnen pas kunst is. Zo denkt mijn kleine neefje. U niet he? (juli 2008)

Ik kom nogal eens in het buitenland. Schilderijen zien, schilderijen kopen. U komt vast ook wel eens in het buitenland. Ik kom ze namelijk vaak tegen in het buitenland, de Hollanders. Geen feestje, u weet vast wel wat ik bedoel.
Heerlijke combinatie: buitenland, mensen, kunst. Een paradijs in vergelijk met dezelfde combinatie in Nederland. Elegantie, fijnbesnaardheid tegenover botte boersheid, cultuurbarbarisme. Maakt niet uit waar. Ik noem maar wat. Belgie, Engeland, Frankrijk, Rusland, Zweden. Zweden, kunstminnend?, stamelt u. Jazeker, ten opzichte van Nederland is bijna alles een verademing. Behalve de Verenigde Staten. Veel dedain, veel opsmuk, commercie, kortom: in cultureel opzicht even achterlijk. Nee, dan Brussel, Rome, Londen, Parijs, Florence, Antwerpen, Madrid, Moskou. Slechts een greep. Bij regen aldaar vallen er pareltjes op aarde. Hoe dan bij ons, vraagt u. Alkmaar, Den Helder, Eindhoven, Rotterdam, Appelscha, Ruinen. Ik noem maar wat hoor. Bij regen veel gemekker, altijd zeiknat. Dat is Nederland. Klei, regen, wind, grauw, duisternis, aardappelen en modder.
Morgen weer op pad. Niet ver deze keer. Naar onze zuiderburen. Heerlijk. (juni 2008)

Heeft u dat ook wel eens. Het gevoel dat u het niet meer snapt. Het gebeuren ontgaat u. De wereld is u deels wezensvreemd geworden. U herkent het? Ik ook. Onlangs nog. In Huizen. Huizen?, zegt u. Ja, Huizen, in Noord-Holland. De gemeente wilde iets artistieks organiseren. In het gemeentehuis. Leuk voor de ambtenaren. Kijken i.p.v. werken. Leuk voor publiek, kijken terwijl men wacht. Dus hangen er een aantal doeken. Kinderlijk figuratief. Leuk. Maar o wee, op één werk waren borsten te zien. Blote borsten! Ook dat nog. Protest! Massaal? Welnee, drie allochtonen.
Kunst verruimt de grenzen? Ben je gek. Opruimen die borsten. Drie blije allochtonen, veel belangrijker.
Wat denkt u ervan. Snapt u het? Bij een beetje tegenwind direct nokken. Had u tegenwind verwacht. Ik wel. Kunst roept altijd weerstand op. Soms veel, soms weinig, soms bijna niets zoals nu. Maar altijd iets. Huizen had het kennelijk niet verwacht. Slecht beleid. Wat te doen als ik de baliedame niet vriendelijk vind? Of de loco-burgemeester dom? Ontslaan, weg ermee? Die meneer moeten we wel te vriend houden hoor. Welnee.
Drie verontwaardigde allochtonen gaan boven de vrijheid van individuele expressie. Kunst verlegt grenzen. Kunst, wegbereider voor de horde, gids voor het volk. Mooi niet. Snapt u het. Ik niet! (mei 2008)

Een dagelijks terugkerend schouwspel. Hij, type bouwvakker. Motief om te bestaan: eten, drinken en voetbal. Weet weinig, over alles een mening. Kunst is voor verwijfde types, voor mietjes. Niks voor hem. U kent ze vast ook wel. Er zijn er zoveel.
Zij loopt achter hem. Altijd. Wil iedere etalage bekijken, iedere winkel in. Komt het u bekend voor? U bent zo een vrouw!! U heeft zo een man?? Zelfs schilderijen wil ze bekijken. Hij niet. En dat zal de wereld weten ook.
Demonstratief keert hij de etalage de rug toe. Kijkt naar de overkant, waar slechts een benzinepomp te zien is. Meestal houdt zij het dan snel voor gezien. Gaat zwijgend verder. Soms stapt zij echter toch binnen. Schuchter, zich naar hem verontschuldigend. "Eventjes maar hoor"!
Ik zie hem zuchten. Zij ook en gaat snel weer naar buiten. Soms vraagt hij: “en”? Haar antwoord vervliegt met de wind. Bereikt hem niet. Boeit hem ook niet. Schilderijen, kunst, niks voor hem.
Verder loopt hij, denkend aan eten, drinken en voetbal. (april 2008)

Gratis bestaat niet leerde mijn vader mij. Alleen de zon gaat voor niks op en onder. Verder moeten we alles betalen. U denkt er anders over? Droom maar lekker door.
Met regelmaat moet er weer iets gratis. Mag niks kosten. Vooral voor kansarmen, allochtonen en arbeiders. Gratis? Iemand moet het gelag toch betalen! Zo moeten nu musea gratis toegankelijk zijn. Niet altijd. Soms. Op woensdagmiddag bijvoorbeeld. Leuk voor de jongeren. “Vooral voor de allochtone jongeren”, hoorde ik een politicus zeggen. Meent hij dat? Jawel. Jongeren willen echter niet naar een museum. Allochtonen en kansarmen ook niet.
Ze willen het niet!!! Ook niet gratis, op kosten dus van de belastingbetaler. U, ik. Wij betalen het gelag. Bent u wakker.
Als ik toch moet betalen, maak dan de toegang wat duurder. Loop ik voortaan heerlijk rustig door een museum, bijna alleen. Een droom. Vinden de vaste bezoekers vast wel goed. “Ja maar, hoe moet het dan met de kansarmen, de allochtonen en de arbeiders”, piept de socialist. Helemaal niks. Wat niet groeien wil, moet je niet zaaien.
Ja pa. (febr 2008)

Twee vrouwen, middelbare “dames”. Verplicht aanwezig op vernissages. Kijken nooit, laten zich bekijken. Sherry in de hand, nietszeggend babbelziek. U kent ze wel. Vinden alles hartverscheurend aangrijpend, onvoorstelbaar invoelend, hemels interessant, goddelijk expressief. Een drol op een plankje is een adembenemend objet d’art. Gecultiveerd dedain.
Kinderen de deur uit. Man altijd aan en op het werk. Sherry “at five”, wat te doen daarvoor? Niets! Dus gaan ze dakpannen schilderen, papiertjes vouwen, tennissen (maar dat zweet zo). Of aquarelleren. Just killing time.
Onlangs stond een dergelijk koppel in de deuropening. Loop maar door dacht ik, maar tevergeefs. Welgecoiffeerd, in een wolk van oudewijvenparfum traden zij binnen. “Hier moeten we even neuzen”, zei een zestigplusser gekleed als veertig. Natuurlijk. Zulke dames kijken niet even rond, doch "neuzen" even. Soms snuiven ze cultuur. U heeft het vast wel eens meegemaakt. Veel “Oh Maddy, kijk nou eens. Eeeenig”!!! Het “dat heeft wel iets van…..” was ook niet van de lucht. Met “zoiets hing ook bij die en die”, probeerde Chanel 5 mij te melden dat ze toch wel overal kwamen. Na een kwartiertje “neuzen” was het genoeg. Een uurtje later stonden mijn deuren en ramen nog open. De atmosfeer was wel erg vervuild. (aug 2007)

"Heeft u iets fleurigs", vroeg zij. Midden dertig, drie maal per jaar vakantie, zonnebank bruin. Om de vijf jaar een ander interieur. U kent ze vast wel. "Een bloemstilleven?", vroeg ik. Nee, het moest iets vrolijks en kleurigs zijn. "Een naam misschien", probeerde ik. Ik moest toch enig referentie hebben. Nee, namen kende zij niet. Eigenlijk had zij geen verstand van schilderkunst. Ook geen belangstelling. Wat zij dan bij mij zocht wilde ik vragen, maar haar mobieltje braakte een top40 deuntje uit. Uiteraard.
Waar ze was. In de kunsthandel. Ja, er hangen wel leuke dingetjes. En nee, zij had nog niets gezien dat paste in het nieuwe interieur. Kunst verworden tot louter decoratie.
Het werk zelf doet er niet meer toe. Welk effect heeft het op het bankstel, de kamer, de plee. Kleurt het goed.
Ik tipte haar eens naar Ikea te gaan. Drie geoliedrukte bloemen op canvas. Doet het leuk, kost niets. Is ook niets. Zij vond het een goed idee. (juli 2007)

Schommelend kwam zij aanlopen, hij hobbelde ernaast. Twee dikbuiken met de bekende loop die men wel bij sportschooljongens ziet. Armen breeduit vanaf de oksels, slingerende gang, gezicht op "mij vertel je niets meer, ik weet alles al". Bewegende Michelinpoppen.
Buitenstaand, voor de etalage, namen zij het gebodene in ogenschouw. Hun mening was snel gevormd. Niet over één werk, neen, over alles hadden zij na een tiental seconden het oordeel geveld. Zaligheid der onwetendheid.
Hoewel de werken in de etalage tot de goedkope categorie behoorden waren zij unaniem en duidelijk: "wat een geld, veel te duur". En ja hoor, die litho van Appel "dat kon zijn kleine broertje ook maken". Uiteraard.
Zij schuifelden door en ik hoorde het Michelinvrouwtje nog net zeggen dat zij het "Zigeunermeisje met de traan" toch wel het allermooiste vond wat zij ooit had gezien. Mannetje was het er volledig mee eens. (Juni 2007)

Zijn zonnebril, Ray Ban, zag ik als eerste terwijl hij uitstapte. Mercedes van het grotere soort. Hijzelf was oud Sovjet, nauwelijks 1.70 m, snel en clean shaven. Kortom, een padjepejer. Zij volgde. Blond, uiteraard. Zonnebril bovenop d'r hoofd. De gehele dag vermoedde ik. Dat doen deze vrouwen. Handig wellicht.
Ray Ban kwam binnen. Lachend, een rij witte tanden bloot. Hij wilde Russische schilderijen aankopen. Zei belangrijke contacten te hebben. Iets met macht en geld. Moest mij kennelijk imponeren. Nee dus.
Waar, die contacten? Roesland natuurlijk. "Iek betale contante" glimmerpraatte hij. Helft bij aankoop, helft bij aflevering. Tijdens de koffie wilde hij onderhandelen. Het zit ze in het bloed, bij geboorte meegekregen. Altijd sjacheren, pingelen, afdingen, konkelen, aalglad. U noemt het, zij doen het. Geld, handel en Oostblok: een dodelijke combinatie. "Doe ik anders", zei ik. Aankoop, aflevering en betaling in één handeling. Vraagprijs is vraagprijs, bij contante betaling 10%. Zo en niet anders. De koffie was nog maar half op. Hij zou erover nadenken. Ik gaf een hand en telde mijn vingers na. Vijf!! Nooit meer iets van Ray en Blondie vernomen (maart 2007)